آقای شهردار! کوچه‌های چاف منتظر نگاه شما هستند

شهر ساحلی چاف و چمخاله، با آن نوار ساحلی زیبا و پتانسیل‌های گردشگری عظیم، همواره به عنوان نگینی در استان گیلان شناخته می‌شود. اما وقتی از بلوار اصلی و مناطق توریستی فاصله می‌گیریم و پا به دل محلات و کوچه‌پس‌کوچه‌های منطقه «چاف» می‌گذاریم، تصویری متفاوت و آزاردهنده نمایان می‌شود. چاله‌های عمیق، آسفالت‌های تکه‌تکه شده و معابر خاکی که با هر بارندگی به گل‌لایی عبورناپذیر تبدیل می‌شوند، واقعیت تلخ زندگی روزمره ساکنان این منطقه است.

سوال اصلی مردم چاف این است: چرا شهرداری چاف و چمخاله اقدام موثری برای روکش آسفالت و بهسازی این کوچه‌ها انجام نمی‌دهد؟

در پاسخ به این پرسش، معمولاً مسئولین شهری دلایلی همچون کمبود بودجه، هزینه‌های بالای قیر و آسفالت، یا اولویت‌بندی پروژه‌های عمرانی بزرگتر را مطرح می‌کنند. ممکن است گفته شود که تمرکز بر توسعه زیرساخت‌های گردشگری ساحلی برای درآمدزایی شهر ضروری‌تر است. همچنین، گاهی فرسودگی زیرساخت‌های آب و فاضلاب بهانه‌ای می‌شود تا آسفالت‌ریزی به تعویق بیفتد تا از دوباره‌کاری جلوگیری شود.

اما آیا این دلایل برای مردمی که خودروی‌اشان هر روز در چاله‌ها مستهلک می‌شود یا کودکی که در روزهای بارانی نمی‌تواند به راحتی به مدرسه برود، قانع‌کننده است؟ بی‌توجهی به محلات بومی‌نشین چاف، نوعی حس تبعیض را در میان اهالی ایجاد کرده است. مردم احساس می‌کنند تمام بودجه صرف ظاهر و ویترین شهر (چمخاله) می‌شود و متن شهر (چاف) فراموش شده است.

مدیریت شهری باید بداند که رضایت شهروندان بومی، پایه و اساس توسعه پایدار است. نمی‌توان شهری زیبا برای مسافران ساخت در حالی که ساکنان اصلی آن در مضیقه باشند. انتظار می‌رود شهردار محترم و اعضای شورای شهر، با تخصیص بودجه‌ای عادلانه و نظارتی دقیق، نهضت آسفالت را به کوچه‌های فراموش‌شده چاف نیز برسانند. ترمیم این معابر نه یک لطف، بلکه ابتدایی‌ترین حق شهروندی مردمی است که عوارض می‌دهند و در این شهر زندگی می‌کنند. زمان آن رسیده که چرخ‌های توسعه، نه در چاله‌ها، بلکه بر بستری هموار در تمام نقاط شهر بچرخد.